En de jongedame wenst dus een groot feest! In haar veertigjarig bestaan is ze veelvuldig bij feestjes aanwezig geweest. Van verjaardagen tot eindexamenfeestjes, van babyshowers tot bruiloften, van jubilea tot de uitreiking van Koninklijke onderscheidingen. Ze vindt het allemaal leuk, feliciteert iedereen enthousiast, heeft vaak een zelfgemaakt cadeau mee en geniet van de gezelligheid.
Maar voor haarzelf zijn die feestjes niet weggelegd. Natuurlijk vieren we haar verjaardag elk jaar, maar andere feesten komen bij haar niet voorbij. Dat realiseert ze zich maar al te goed. Want ze mag dan het cognitieve niveau van een 5-jarige hebben, met haar voelsprieten is helemaal niks mis (integendeel, het mocht wel eens iets minder sensitief). Dus kan ze er soms ook verdrietig van worden dat ze zelf niet aan die mooie feesten toekomt. Want zeg nou zelf; zo’n dag alle aandacht voor jou: mooier kan het toch niet worden?
Voor dit jaar heeft ze een oplossing: ze gaat voor haar veertigste verjaardag een mooi, groot feest geven. En dat moeten wij dan voor haar regelen. Liefst in aanwezigheid van Frans Bauer, Paul de Leeuw, Snelle, Jamai, Jan Smit, het complete team van Go Ahead Eagles en nog een paar BN’ers. En als het even kan nog zo’n 500 mensen meer. Want Merette kent heel veel mensen, en heel veel mensen kennen haar!
We maken een gastenlijst. Schrappen driekwart van de mensen die Merette aangeeft. Wat haar niet hindert om iedereen die ze ergens tegenkomt te vertellen dat ze veertig wordt en dat diegene van harte welkom is op haar feest. We regelen een feestelijke locatie (en nee, dat is niet het buurthuis om de hoek, waar we zelf voor de hapjes en de drankjes moeten zorgen, maar een fijne plek, waar haar gasten goed verzorgd worden), een fotograaf (want voor Merette is niets leuker dan achteraf te kunnen nagenieten van een mooi fotoboek) en een muzikant. Iemand die heel leuke muziek maakt, maar ook heel goed kan omgaan met gasten met een verstandelijk beperking, want zeker de helft van de gasten behoort tot die groep.
Dan dienen we een aanvraag in bij de Rechtbank. Wij zijn haar bewindvoerder en moeten voor uitgaven boven de € 2000 toestemming vragen, en dit feestje is wel een beetje duurder. In Nederland roept iedereen altijd: ‘Mensen met een beperking moeten kunnen meedoen in de maatschappij!’ Daar ben ik het heel erg mee eens, maar dat moet dan financieel ook kunnen. Bij Merette kan dat. Ze heeft een Wajong-uitkering waar meteen haar eigen bijdrage voor de WLZ wordt ingehouden. En ze krijgt de maximale zorgtoeslag. Er gaat ook veel af, want Merette is actief en doet veel. Dat kost geld, net als kleding, kapper, zorgverzekering, hoorapparaten en vervoer. Toch slagen we erin een mooi spaarpotje voor haar op te bouwen. Als ze drie jaar geleden verhuist, is er meer dan voldoende saldo om haar nieuwe appartement mooi, duurzaam en heel leuk in te richten.
Vakanties naar Oeganda en Panama kan ze prima betalen. Wij beheren haar geld heel zorgvuldig en het spaarpotje blijft goed gevuld. De ingediende aanvraag lijkt ons dan ook geen probleem. De rechtbank oordeelt anders. Een telefoontje: of ik ‘even’ uit kan leggen dat een volwassene met het Syndroom van Down en het cognitieve niveau van een vijfjarige een dergelijke gastenlijst kan samenstellen. Ik kan dat. Of ik dat ook ‘even’ schriftelijk kan doen. Ook dat kan ik. Ik maak een duidelijke brief, uitgebreid, maar voor een beetje slimme mensen niet ingewikkeld. Op ‘mijn CBM’ (onderdeel van De Rechtspraak, waarmee bewindvoerders, mentoren en curatoren met de rechtbank communiceren) staat dat ze proberen binnen twee weken te reageren. We zijn zes weken verder (bijna acht weken na de eerste aanvraag). Ik heb geen antwoord. Een plaatsvervangend rechter, die ik ken vanuit mijn rol bij de Medezeggenschap van Zozijn adviseert me schriftelijk (dat is dan wel digitaal in mijn CBM) een mail te sturen met een eindtermijn. Die heb ik afgelopen vrijdag verstuurd. En nee, ik heb nog geen antwoord. Leuker kunnen we het niet maken…..
